Eşi vefat eden Suna Yalçın, 3 engelli kardeşine 20 yıldır tek başına bakıyor

Kayseri'nin Bünyan ilçesinde yaşayan ve 3 engelli kardeşine 20 yıldır tek başına bakan Suna Yalçın, “Eşim de vefat etti. Hayatım böyle koşuşturmayla geçiyor. Çok şükür bugüne. Kardeşlerim yemeklerini kendileri yiyemiyorlar. Ben çaylarını hazırlarım, yemeği buraya masaya ortaya koyarım. Önce birine veririm, sonra bir diğer kardeşime veririm, böyle ortada dururum ve yemeklerini yediririm. İkisi de yemeklerini kendileri yiyemiyorlar, ellerini kullanamıyorlar. Temizliklerini bütün her şeylerini ben yapıyorum. Tuvalete de gidemiyorlar bez kullanıyorum Banyo yaptırırken de birilerini çağırıyorum onlar yardımcı oluyor ”dedi.

Kayserinin Bünyan ilçesi Sağlık mahallesinde ikamet eden Suna Yalçın 3 engelli kardeşine tek başına bakmaya çalışıyor. Perihan Doğan ve Mustafa Doğan yıllardır yatalak hasta iken bir diğer engelli kardeşi Erhan Doğan ise akülü sandalyede yaşam mücadelesine devam ediyor. Kardeşlerinin beslenmesinden tuvalet ihtiyaçlarına kadar bütün bakımlarını Suna Yalçın tek başına yapmaya çalışıyor.

Suna Yalçın, kardeşlerinin hastalıklarının giderek ilerlediğini belirterek; “Hasta kardeşlerime ben bakıyorum. Vallahi ben bildim bileli kardeşlerim böyleydi. Küçükken iyi kötü yürüyorlardı ama hastalıkları gitgide ilerledi ve yatağa mahkum oldular. Hastalıkları beyinden geliyormuş, ne olduğunu bilemiyorlar. Yirmi yıldır onlara ben bakıyorum. Daha önce annem bakıyordu; annem vefat edince ben devraldım. Annem öldükten sonra hep birlikte toplandık, abimler "Bakımevine verelim" dediler. Eşim de çok vicdanlıydı, rahmetli kendisi de vefat etti. Biz eşimle anlaşıp bakmaya karar vermiştik. Hayatım böyle koşuşturmayla geçiyor. Çok şükür bugüne. Yemeklerini kendileri yiyemiyorlar. Ben çaylarını hazırlarım, yemeği buraya masaya ortaya koyarım. Önce birine veririm, sonra bir diğer kardeşime veririm, böyle ortada dururum ve yemeklerini yediririm. İkisi de yemeklerini kendileri yiyemiyorlar, ellerini kullanamıyorlar. Temizliklerini ben yapıyorum. Tuvalete gidemiyorlar, bez kullanıyorum. Banyo yaptırırken birilerini çağırıyorum, onlar yardımcı oluyorlar. Çocuklarım ve yengem de yardım ediyor. Üç kişiye bakmak tabii ki zor oluyor. Ama Allah sabır veriyor, Allah'ın yardımıyla başa çıkıyoruz. Yoksa çok zor. Banyo yaptırırken de, abimin hanımı yardımcı oluyor. Belediye bazen bize temizlik için kadınlar gönderiyor, temizliklerine yardımcı oluyorlar. Allah'ım. kimseyi kendinden başkasına muhtaç etmesin. Çok zor bakan kişiye de zor, yatana da zor. Hastalığa beyinden gelen bir şey diyorlar ama ne olduğunu bilemiyorlar. Zaman geçtikçe böyle kaldılar. Annemler hayattayken de başka hiçbir işlerini kendileri yapamıyorlardı. Hastalık doğuştan varmış. Azar azar zamanla artmış. Eskiden yürürken yıkıldı, düştü derlermiş. Gitgide bu hale geldiler. Dokuz kardeşin dördü böyle. Bir ablam var, o da evlendikten sonra bunlar gibi kaldı, okullarını okuduktan sonra yani 15 yaşından sonra böyle kaldılar. Dördü de böyle, ablam evlendikten sonra hasta oldu. Ben 54 yaşındayım, 34 yaşından berri bakıyorum.” şeklinde konuştu.

YATARKEN, TUVALETE GİDERKEN KARDEŞİM YARDIM EDİYOR

Erhan Doğan kardeşi Suna Yalçın'ın ona günlük hayatında yardımcı olduğunu dile getirerek; “Benim hastalığım doğduğumdan beri var fakat önceden yürüyebiliyordum. Yalnız, hasta olduğumu bilmiyordum, sadece ben yürürken bazıları benim yürüyüşümde değişiklik olduğunu söylüyorlardı. Liseyi bitirene kadar yürüyebiliyordum. Liseyi bitirdikten sonra çalışma hayatımda işe bastonla gitmeye başladım. Yavaş yavaş bastonu da bırakmak zorunda kaldım. Sonra akülü sandalye aldım. Yaklaşık 25 yıldır akülü sandalyeyle kendimi hareket ettiriyorum. Genelde işlerimi kendim yapmaya çalışıyorum ama çoğu şeyde bacım bana yardım ediyor. Her şeyde o yardım ediyor. Dışarıdaki işleri ben yapıyorum. Para yönünden, maliyetinden her şeyi ben yaparım. Faturasını, alışverişini ben yapıyorum. Yatarken, tuvalete giderken kardeşim yardım ediyor. Alıştım artık” diye konuştu.

VATANDAŞLAR ÇOK ANLAYIŞSIZ ENGELLİ RAMPASINA ARABALARINI PARK EDİYORLAR

Erhan Doğan, engelli birey olmanın sosyal hayattaki zorluklarından bahsederek; “Bu hastalığı biz almadık, Allah verdi bize. Zorluklar tabii ki var. Özellikle bir dükkana giderken kısa kaldırımdan çıkamıyoruz.Dükkan sahibini yanıma çağırıyorum bir şey isterken. Hava sıcak , soğuk demeden. Güneşin altında yanarak bekliyorum. Bize göre kaldırım olsa, çıkacak yer olsa çıkarız. Bir de mesela çıkacak engelli kaldırımı oluyor, adam geliyor arabasını, engelli yerine koyuyor.

Bir örnek vermek gerekirse: Cuma günleri cuma namazına camiye gidiyorum. Camiye girmek için bize göre yapılmış güzel bir engelli rampası var. İnsanlar arabasını getirip, Gideceğim yere koyuyor. Bizim hemen yanı başımızdaki Bayram Camisi'nde cenaze namazı kılınıyor. Orada bizim girmemiz için ayrılan yere park ediyorlar. Engelli rampasının bulunduğu engelli giriş yerine gelip arabayı koyuyorlar. Cenaze namazlarında da bizim için ayrılan engelli girişine yine aynı şekilde arabalarını koyuyorlar. Vatandaşlar çok anlayışsız. Sadece benim için değil, diğer engelli vatandaşlar için de geçerli. Yarın kime ne olacağı belli olmaz, onlar da aynı duruma düşebilir. Lütfen biraz anlayışlı olsunlar “şeklinde konuştu.