Konkordato Nereye Gidiyor?

13 Mayıs 2026 tarihli konkordato yönetmelik değişikliği, ilk bakışta “ teknik bir mevzuat güncellemesi” gibi görünse de, aslında Türkiye’de son yıllarda hızla artan konkordato başvurularına karşı devletin daha sıkı bir filtre mekanizması kurma iradesini ortaya koyuyor.

Özellikle dikkat çeken nokta, artık bağımsız denetime tabi olmayan şirketler için dahi finansal raporlamanın daha disiplinli hale getirilmesidir. BOBİ FRS standartlarının açık şekilde zorunlu tutulması, “kağıt üzerinde kurtarma projesi” hazırlayan şirketlerle gerçekten yaşayabilir durumda olan firmaların ayrıştırılmasını hedefliyor. Çünkü geçmiş dönemde birçok konkordato dosyasında, gerçeği tam yansıtmayan mali tablolar ve iyimser nakit akış projeksiyonları mahkemelerin önüne gelebiliyordu.

Asıl sertleşme ise sürelerde karşımıza çıkıyor.

Daha önce konkordato talebinden sonra eksik belgelerin tamamlanması için tanınan 60 günlük sürenin 30 güne düşürülmesi, aslında sistemin şu mesajıdır:

“Hazırlıksız gelen, zaman kazanmak isteyen ya da süreci sadece icra baskısından kaçış yolu olarak kullanan şirketlere artık daha az tolerans gösterilecek.”

Bu değişiklik, ciddi şekilde hazırlık yapmış şirketler açısından yönetilebilir olsa da, plansız ve günü kurtarma amacı taşıyan başvuruların önemli bölümünü daha dosya aşamasında eleyecektir.

Son yıllarda konkordato sistemi, bazı şirketler açısından gerçek bir yeniden yapılandırma aracı olmaktan çıkıp adeta “geçici koruma kalkanına” dönüşmeye başlamıştı. Özellikle piyasada;

mal kaçırma iddiaları,

alacaklıyı oyalama girişimleri,

sürdürülebilir olmayan projeler,

gerçeği yansıtmayan bilançolar

gibi eleştiriler yüksek sesle konuşuluyordu.

Yeni düzenleme tam da bu noktada devreye giriyor.

Devlet artık yalnızca “borçluyum” diyen değil, aynı zamanda:

mali verisini şeffaf sunabilen,

gerçekçi iyileşme projesi ortaya koyabilen,

denetlenebilir rapor hazırlayabilen,

hızlı hareket edebilen

şirketlerin sistemde kalmasını istiyor.

Bir başka ifadeyle, bu değişiklikler yalnızca konkordato süreçlerini hızlandırmıyor; aynı zamanda “kolay konkordato döneminin” kapandığını da ilan ediyor.

Elbette burada kritik bir denge var . Çünkü aşırı sertleştirilen süreçler, gerçekten kurtulma şansı olan şirketlerin de sisteme erişimini zorlaştırabilir. Özellikle ekonomik dalgalanmaların yoğun olduğu dönemlerde, üretim yapan ve istihdam sağlayan firmaların finansal yeniden yapılandırmaya erişebilmesi büyük önem taşıyor.

Ancak görünen o ki yeni yaklaşımın temel amacı artık şu:

“Konkordato bir kaçış değil, gerçekten iyileşme iradesi olan şirketler için bir son şans mekanizması olsun.”

Bu nedenle 13 Mayıs 2026 düzenlemesi, teknik bir mevzuat değişikliğinden çok daha fazlasıdır. Bu değişiklik; mahkemelerin, alacaklıların ve devletin, konkordato sistemini daha seçici, daha denetlenebilir ve suistimale daha kapalı hale getirme hamlesidir.